Dodatki do polimerów

Zabiegi te pozwalają kontrolować ładunek elektrostatyczny towarzyszący przemieszczaniu się cząstek polimeru podczas polimeryzacji poliolefin. Obejmują one zagadnienia takie jak aglomeracja wywołana elektrycznością statyczną, przywieranie katalizatora, tworzenie się osadów na ściankach reaktora oraz zanieczyszczanie powierzchni (fouling).

Dostępne są metody obróbki z użyciem cieczy, stosowane w procesach produkcji w fazie zawiesinowej i gazowej. Wybór metody zależy od konfiguracji reaktora, układu katalitycznego, gatunków żywicy oraz konkretnego problemu eksploatacyjnego. Należy również uwzględnić kwestie kompatybilności nośnika oraz sposobu dozowania.

Dodatki wewnętrzne wprowadza się do materiałów polimerowych podczas ich przetwórstwa w celu nadania im właściwości antystatycznych. Potencjalne substancje chemiczne poddawane są ocenie pod kątem kompatybilności z żywicą bazową oraz przewidywanego zastosowania.

Do udokumentowanych zastosowań należą poliolefiny oraz wybrane polimery styrenowe. Ocena procesu kompoundowania oraz koncentratów dodatków powinna uwzględniać dyspersję, oddziaływania między dodatkami, wygląd oraz wymagania stawiane gotowemu materiałowi.

Informacje niezbędne do procesu prowadzonego w reaktorze różnią się od tych wymaganych do opracowania składu materiału. Przed porównaniem potencjalnych rozwiązań chemicznych należy określić zastosowanie.

• Warunki prowadzenia procesu: typ reaktora, układ katalityczny, bieżące parametry procesu, obserwacje statyczne oraz historia tworzenia się osadów na ściankach reaktora.
• Skład materiału: polimer bazowy, metoda przetwórstwa, dodatki, zastosowanie końcowe oraz docelowe właściwości antystatyczne
• Zarówno: kompatybilność, warunki oceny, jak i kryteria decyzyjne

Dane dotyczące produktu stanowią wsparcie przy ocenie wybranej formulacji. Osobny przykład zastosowania PE ilustruje sposób dokumentowania doświadczeń eksploatacyjnych; wyniki należy rozpatrywać w kontekście warunków tego konkretnego zastosowania.